
Greg Fryer niedawno zrobil trzy kopie Red Special na
zamówienie Brian'a. Gitary są znane jako John, Paul i George Burns. Te kopie
mają zastąpić używane przez Briana do tej pory gitary wyprodukowane przez firmę
Guild.. Brian posiada dwie gitary - jedna to prawie perfekcyjna kopia prawdziwej
Red Special a druga to wersja zrobiona w całoci z drewna różanego i brzmi nieco
inaczej. Trzecią kopię Greg Fryer zatrzymał dla siebie. Jest ona, podobnie jak
pierwsza gitara, dokładną repliką Old Lady. Greg wykonał podczes swych prac
wiele badań, aby mieć pewność, iż zbudowane przez niego instrumenty będą możliwie
najwierniejszymi kopiami Red Special.

Angielski lutnik John Birch zbudował kopię Old Lady
specjalnie dla Brian'a. Gitara Brich'a miała złoty kolor i wyglądała podobnie
do Red Special lecz.... Sam Mistrz (Brian) nie był zadowolony z jej brzmienia
i pewnego razu, podczas koncertu w przypływie frustracji unicestwił instrument,
który rozleciał się na kawałki.

Japońska firma Greco w latach 70-tych produkowała komercyjną kopię gitary Brian'a o oznaczeniu BM900. Gitara rzeczywicie wyglądała podobnie, lecz jej brzmienie pozostawiało wiele do życzenia. Brian skontaktował się z firmą, aby dowiedzieć się czy jest ona zainteresowana w produkcji kopii z jego podpisem, wyglądem zewnętrznym bliższym Red Special.oraz o właściwym brzmieniu lecz Greco nie wykazała zainteresowania tą propozycją.

Ta piękna gitara na zdjęciu powyżej to niekomercyjna
kopia Red Special. Była prawdopodobnie sprzedana w sklepie z oryginalnymi gitarami
Kids w Tokyo.


Ta kopia została zbudowana w 1997 roku przez by Mark'a
Reynolds'a. Mark razem z Gregiem Fryerem brał udział w pracach nad restauracją
prawdziwej Old Lady dla Briana. Miał wtedy czas dokładniej przyjżeć się Red
Special i oto efekty ! Zdjęcia przedstawiają Mark'a razem ze swoja kopią w domu
Brian'a. Wielki Wirtuoz gitary wypróbował dzieło Mark'a i był zachwycony ! Mark
za to miał sposobność pograć na swoim instrumencie używając wzmacniaczy Briana.Facet
miał szczęcie.....
Materiały pochodzą ze strony Matthew Pickles'a